Ён памятаецца мне чалавекам шырокай эрудыцыі, цікаўнасці да жыцця ў розных яго праявах, любові да беларускага мілагучнага слова, трапнага і лірычнага адначасова, - а яшчэ заўсёды чалавекам шчырай душы, імкнення дапамагчы кожнаму таленавітаму маладзейшаму, каму пашчасціла сустрэць яго на пачатку жыццёвага шляху. Адораным узнагародамі і рэгаліямі прафесарам, які ніколі не страчваў павагі і ветлівасці да ўсіх, нават значна больш сціплых і ў ведах, і ў жыццёвым вопыце.
Мне падаецца, жыццёвым крэда Барыса Васільевіча было слова "ствараць" - навуковы падмурак для беларускай школы журналістыкі, базу грунтоўных ведаў і практычных навыкаў для будучых рэпарцёраў і публіцыстаў, ствараць і сцвярджаць пачуццё захаплення прыгажосцю і мудрасцю света для сваіх чытачоў, асабліва ў філасофскіх абразках апошніх гадоў.
Спадзяюся, тое, што было закладзена прафесарам Стральцовым: высокароднасць думак, словаў і ўчынкаў, унутраная выхаванасць і тактоўнасць, далікатнасць у паводзінах - але разам з тым заўсёдная прынцыповасць мыслення, навуковая дасведчанасць, імкненне шчодра дзяліцца сваімі сапраўды энцыклапедычнымі ведамі, - будзе працягвацца на журфаку і далей.
Камертон гучыць не заўсёды громка, але заўсёды чыста.
Дзякуй Настаўніку за правільную ноту.
